Kapibary, Lemingi, Palczak oraz Gibony
obszerne artykuły na temat tych zwierząt.
Leming górski:
-
miarę wzrostu liczebności populacji zasoby pokarmu stają się coraz mniejsze i dochodzi do przepuszczenia. Zwierzęta zaczynają się przemieszczać z rejonów górskich w kierunku lasów. W trakcie wędrówki przyłączają się do nich inne grupy i stado staje się coraz twardych części roślin. Lemingi żerują o każdej porze dnia i nocy, jednak są najbardziej aktywne o świcie i pod wieczór. W trakcie posiłku odgryzają kawałki roślin i wygrzebują spod ziemi korzonki, często korytarze ich nor są wypełnione pękami ściętych liści traw. Środowisko życia Lemingi górskie z natury są samotnikami i posiadają ściśle określone areały osobnicze, które znaczą wydzielinami. Areał osobniczy samca jest zwykle dwukrotnie większy od areału samicy. Często obszary te zachodzą na siebie, szczególnie wtedy, gdy liczebność populacji znajduje się w fazie wzrostu. Wtedy to na jednym hektarze powierzchni może egzystować od 50 do 325 osobników. Kiedy ^ Aby móc przetrwać w różnych środowiskach, leming musiał przystosować się do zjadania rozmaitych części roślin - pędów, korzonków i liści traw. Rozwinęły się u niego w tym celu ostre siekacze. WAZNIEJSZE FAKTY
Leming górski, zwany norweskim (Lemmus lemmus) należy do rodziny Muridae i rzędu Rodentia. Inne ssaki z tego rzędu to szczury, myszy i norniki. Występowanie: tundra, góry i lasy północnej Skandynawii Wielkość: 10-13 cm (długość głowy i tułowia); Ogon: 1 -2 cm Masa: 50-90 g zagęszczenie staje się bardzo duże. samce są agresywne względem siebie i dochodzi między nimi do walk w obronie terytoriów...(czytaj dalej) alveo
